facebook instagram youtube

W Miejskiej Galerii Sztuki im. Władysława hr. Zamoyskiego w sobotę, 25 marca, odbył się wernisaż wystawy wybitnego rzeźbiarza, profesora Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, wieloletniego i wielokrotnego rektora tej uczelni, profesora Adama Myjaka. Tym samym, po jedenastu latach przerwy, reaktywowano w Zakopanem Salony Marcowe. 

Artystę oraz przybyłych gości w imieniu Burmistrza Miasta Zakopane Leszka Doruli przywitała Wiceburmistrz Agnieszka Nowak-Gąsienica, mówiąc – Jest mi podwójnie miło ponieważ Pan Profesor jest członkiem naszej Rady Programowej Zakopiańskiego Centrum Kultury. Bardzo nas wspiera, za co mu serdecznie dziękujęŻyczę Państwu samych przemiłych wrażeń dzisiejszego wieczoru, podczas obcowania ze sztuką Pana Profesora. Wystawę uroczyście otworzyły Dyrektor Zakopiańskiego Centrum Kultury Beata Majcher i Zastępca Dyrektora Ds. Artystycznych Lidia Rosińska oraz sam Autor, który dziękował za gościnność władz miasta i Miejskiej Galerii Sztuki, oraz zachęcał do odwiedzenia wystawy również po wernisażu – Zapraszam Państwa jak byście mogli przyjść tak w spokoju tutaj, kiedy nie ma wernisażu, kiedy można sobie pooglądać troszkę bardziej intymnie. Chciałbym podziękować władzom miasta tak pięknego, Pani Burmistrz, miasta które się ciągle rozwija. Cudownej Galerii, Pani Dyrektor Beacie Majcher i wspaniałego prowadzenia tej instytucji. No i w szczególności chciałam podziękować Pani Lidii Rosińskiej, która jest znakomitym dyrektorem i zna całe środowisko.

Po 11 latach przerwy wznawiamy w Zakopanem tę jedną z najważniejszych imprez artystycznych w polskim świecie sztuki. W tym roku prezentujemy prace wybitnego artysty, Profesora Adama Myjaka, który w 2016 roku został wybrany, już po raz szósty, na Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego pierwsza wystawa indywidualna odbyła się już w 1970 roku. Profesor Myjak ma na swoim koncie ponad 150 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą oraz udział w kilkuset wystawach zbiorowych. W 1993 roku zaprezentował swoje prace we foyer Teatru Wielkiego w Łodzi. Wystawa uświetniła premierę opery Krzysztofa Pendereckiego „Ubu rex”. 21 grudnia 1996 roku wystawa rzeźb Adama Myjaka i Alfonsa Karnego zainaugurowała działalność nowej galerii „Przy Operze”, mieszczącej się we foyer Teatru Wielkiego w Warszawie. W 2002 roku zakończyły się trwające 3 lata prace nad realizacją Kwadrygi Apollina, monumentalnej rzeźby z brązu autorstwa Adama Myjaka i Antoniego Janusza Pastwy. Rzeźba zdobi fasadę Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Adam Myjak ma także w swym dorobku projekt pomnika Homo Homini, upamiętniającego ofiary zamachów terrorystycznych na świecie. Monument został odsłonięty w 2006 roku w Kielcach, w piątą rocznicę ataku na World Trade Center w Nowym Jorku. W tym samym roku odbyła się wielka wystawa indywidualna w Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta” w Warszawie, a następnie w 2007 roku w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Bez wątpienia Adam Myjak swą osobowością wywarł ogromny wpływ na obraz rzeźby polskiej XX i XXI wieku.

Salony Marcowe narodziły się w Zakopanem, w czasie „marcowej odwilży”, po latach stalinowskiej doktryny i sztywnego kagańca cenzury, krępującego wolność artystycznej kreacji, narodziła się idea, określana później przez krytyków mianem „awangardy zakopiańskiej”. Ta romantyczna idea garstki artystów, wśród których znaleźli się Tadeusz Brzozowski, Tadeusz Dominik, Maria Jarema, Roman Modzelewski, Jerzy Nowosielski i Zenon Pokrywczyński, wspartych przez grono intelektualistów i życzliwych krytyków. Idea, która nam współczesnym jawi się jak pojęcie z obszaru mitu.

Pierwsze zakopiańskie Salony Marcowe (1958, 1959, 1968), bez kompleksu prowincji, na długo przed tendencjami narastającymi w dużych warszawskich i krakowskich środowiskach artystycznych, stały się autentyczną prezentacją (manifestacją) sztuki wolnej, anonsującej najnowsze światowe trendy i najciekawsze, niezwykle wyraziste i bezkompromisowe postawy twórcze. Niezależna, lokalna idea środowiska twórczego ”nieopatrznie” uwolniona od gorsetu politycznej doktryny oraz oporu konserwatywnego, zachowawczego, lokalnego środowiska plastycznego, już w 1959 roku została określona entuzjastycznie przez Piotra Skrzyneckiego „najatrakcyjniejszą imprezą plastyczną zimowego sezonu wystawienniczego” i zaliczona do kanonu najważniejszych wydarzeń w powojennych dziejach polskiej sztuki.

Reaktywacją Salonów Marcowych, które swą ostatnią edycję miały w 2006 r., pragniemy nawiązać do tradycji szerokiego spektrum nurtów intelektualnych i artystycznych Zakopanego, w jakich rodziła się idea Salonów Marcowych. Szczególnie postulujemy otwarcie, bez prowincjonalnych kompleksów, na inne, nowe środowiska i współczesne nurty artystyczne. W nowej rzeczywistości i odmiennych kontekstach funkcjonowania współczesnej sztuki, pomni romantycznej idei pierwszych Salonów Marcowych, chcemy promować młode, interesujące osobowości, dla których zakopiański Salon może stać się przepustką do światowych salonów, jak również zaprezentować twórców uznanych, z dojrzałą, znaczącą i cenioną na arenie międzynarodowej biografią artystyczną. 

Wystawę będzie można oglądać do 21 maja, w Miejskiej Galerii Sztuki im. Władysława hr. Zamoyskiego, ul. Krupówki 41.

Serdecznie zapraszamy!

NAGRODY
REKLAMA